Blij en verdrietig
- idzznew
- 2 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Voor mijn doen ben ik vrij snel met een nieuwe blog. Er is wel aanleiding toe. Onlangs was onderstaande te lezen op de socials van mijn liveband Newlandslide:
"Beste vrienden en vriendinnen!
Het zal degenen die deze site en vooral deze band in de gaten hielden opgevallen zijn dat het de laatste tijd wel erg stil was. Bestaat NewLandSlide nog wel? Het antwoord moet per vandaag -helaas- "nee" zijn.
Nadat bassist Klaas eerder dit jaar aangaf uit de band te stappen gunde de rest zichzelf tijd om andere muzikale projecten aan te gaan. Zo hadden we Newells, Milk&Alcohol en nog veel meer. Langzaam maar zeker werd ook duidelijk dat het vuur uit NLS wat weg was. Weer avonden lang repeteren? Weer (tegen de bierkaai in) proberen optredens te krijgen?
Vorig jaar hebben we best vaak gespeeld, maar het was wel een krachttoer om dat voor elkaar te krijgen. En financieel werden we er al helemaal niet wijzer van. En toch kijken we met trots en plezier terug! Fijne optredens (Oerol, HeechSimmer, Den Helder, om er een paar te noemen), drie singles (Arm Candy, Wear Your Love Like Heaven en Lasting Forever) en de niet kapot te krijgen overtuiging dat muziek maken het allerleukste is dat er is, daarmee nemen we afscheid.
We danken iedereen die ons de afgelopen jaren steunde!"

Niet geheel onverwacht maar toch pijnlijk. Hoe zit dat precies? Bands die eigen muziek maken hebben het tegenwoordig zwaar. Mogelijkheden om op te treden zijn beperkt en ook de exposure in de media wordt minder en minder. Grotendeels te wijten aan de scene die vraagt om herkenbaar geluid. Coverbands en tributebands zijn gewild. In zalen en ook steeds meer op festivals. In mijn ogen een zorgelijke ontwikkeling waar niet 1-2-3 een oplossing voor is.
In ons geval waren we een band die er voor wilde gaan, veel repeteerde maar er bitter weinig voor terug kreeg. Dat gaat schuren en zorgt voor ongemak. We konden het heel goed met elkaar vinden en zijn prima uit elkaar gegaan. De inspanning stond niet in verhouding met wat het opleverde. En dan bedoel ik niet in geld, want daar doen we het al lang niet meer voor. Ik sluit niet uit dat er ooit weer een liveuitvoering van Newland komt, maar daar is het nu te vroeg voor. Wat blijft zijn de herinneringen de mooie muziek die we maakten.
Maar er is ook vrolijker nieuws! Met Newells spelen we 12 september live in Franeker. Meer info volgt z.s.m.
En 7 augustus a.s. verschijnt mijn 12e studio album, "The best years of our lives". Behoorlijk veel gitaren dit keer en ik ben dr super trots op! Benieuwd naar de reacties.
Bedankt dat ik jullie even uit de zomerstop mocht halen. Geniet lekker verder en tot snel!





Opmerkingen